Onze gevelsteenkeuze (Zwart Super – U-steen – De Saegher) blijft ook problemen opwerpen. Onze vorige keuze was uit productie genomen, en onze huidige keuze kan de vraag niet volgen. Vier weken vertraging (zou later nog verlengd worden met een vijfde week vertraging) bleek ons deel. De U-steen is nog redelijk nieuw, maar scoort blijkbaar zeer goed, net zoals de donkere stenen die aan een stevige opmars bezig zijn.

Snel snel nog een andere steen kiezen, lag ons redelijk moeilijk daar het al onze tweede keuze was en we het reeds gedane werk om het land te doorkruisen naar referentiewoningen niet wilden laten vallen. We beslissen de steen te houden en de ruwbouw in snelbouwsteen te laten voltooïen en er pas achteraf de gevelsteen tegen te zetten (i.p.v. het per verdieping te werken.) Uiteindelijk blijkt het werk op de werf maar een goeie week stil te liggen door deze vertraging.

Twee behoorlijk noodzakelijke items om een werf van start te laten gaan. Na het plaatsen van de kelder besloten we dan ook direct beide aansluitingen te laten plaatsen zodat we (en dan vooral onze aannemer) niet met respectievelijk een standpijp en een generator moesten sukkelen.

Elektriciteitsaansluiting

De administratie via Electrabel naar Eandis en terug loopt van een leien dakje, al moet je je wel even bekend maken met begrippen als één- en driefasig en nagaan hoeveel volt je nu eigenlijk nodig hebt. Zeer veel duiding en hulp hoef je daarbij ook niet verwachten van je leverancier.
Voor de werfaansluiting zelf moet een gekeurde werfkast voorzien zijn wat (bij ons) vooral wilde zeggen dat de aarding goedgekeurd moet worden. Daar onze grond zeer droog is (grondwater op 3m70), volstond één aardingspin blijkbaar niet. Bij een tweede keuring bleek een tweede pin ook niet voldoende, maar met de toevoeging van een aardingslus, kwamen we er wel.
De aansluiting zelf verliep zonder problemen en de kilowatturen zijn met optellen begonnen. (Zelfs onze buurwerven tappen ondertussen al eens wat stroom van ons af om hun generator niet te moeten laten draaien…)

Wateraansluiting

Daar deze aansluiting in onze kelder zelf moest gebeuren, er ook nog niets anders dan de kelder was en de temperatuur de vorige weken nog wel onder het vriespunt durfde te zakken, wilden ze de aansluiting eigenlijk eerst niet plaatsen. De verrassing was dan ook groot toen we plots telefoon kregen van de Tussengemeentelijke Maatschappij der Vlaanderen voor Watervoorziening (ofte TMVW): ‘We zijn op uw werf voor de wateraansluiting, maar er is een probleem.’ Ze hadden onze aannemer gecontacteerd en de weerberichten zagen er positief uit, dus hadden ze toch de goesting gevonden om naar Heusden af te zakken zonder me verder iets te laten weten. ‘We staan hier bij de kelder, maar weet u misschien hoe we best in die kelder geraken?’ Een ladder was (nog) niet op de werf en springen was blijkbaar geen optie. Toen we ‘s avonds eens gingen kijken, bleek de aansluiting alleszins geplaatst. Waarschijnlijk zat onze tip om op de naastgelegen werven een ladder te gaan vragen er wel voor iets tussen…

De kelder zit in de grond… uiteraard met de nodige paar dagen vertraging, maar het is zover. Ze zijn begonnen! We zijn aan het bouwen!

Op de planning stond het planten van het betonnen gevaarte op eergisterenochtend. Om 7u30 zouden ze er zeker zijn. Toen wij, met een zak ontbijtkoeken om de start te vieren, toekwamen om het spektakel gade te slaan, kon de aannemer me vertellen dat de mannen van de kelder alweer weg waren. Door hun camion met lange oplegger (kelder + graafmachine) waren ze niet dichter dan 200 meter van onze grond geraakt. Onze straat indraaien was geen probleem, maar de bocht die ze moesten nemen om die vorige straat in te slaan bleek behoorlijk onhaalbaar. Midden in een dorpskern bouwen heeft ook zo zijn nadelen blijkbaar.

Deze morgen probeerden ze dus nog eens opnieuw. Ditmaal met een korte vrachtwagen en zonder graafmachine. Het graven was ondertussen reeds gebeurd door een aannemer die op de buurwerven aan de slag was en snel een halve dag voor ons kon inplannen. De prefabkelder van Olivier arriveerde én geraakte in de straat. Bij een eerste poging bleek de put nog vijf centimeter te kort en de kelder werd terug opgehaald, maar na wat bijgraven lukte het plaatsen bij de tweede poging zeer vlot. (Het klonk nochtans niet vanzelfsprekend om een gevaarte van zestien ton op de centimeter nauwkeurig te plaatsen, maar met de nodige ervaring…)

Rondom de kelder werd terug aangevuld met een deel van het uitgegraven zand en overdekt met planken (voor de veiligheid). Ook de sleuf voor de nutsleidingen werd gegraven en de wachtbuizen werden klaargelegd. En nu, wachten op de aansluitingen.

Door het uitgraven van onze kelder en het afgraven van de bovenste laag teelaarde (voor de fundering) komen we met een aarde-overschot te zitten. Deze kan dan ook, vanaf begin volgende week 23/3, afgehaald worden. Te gebruiken voor een aanvulling of ophoging van uw eigen terrein…

Geïnteresseerd in zo’n 50 kuub aarde (zwarte teelaarde), en/of een 10tal kuub ‘zavel’ (gele aarde)? En in de mogelijkheid deze op te halen in Heusden (9070, deelgemeente van Destelbergen)?

(Bij voorkeur uiteraard de hele berg, maar kleinere hoeveelheden mag ook.)

*update*
De zavel is al weggevoerd. Van de teelaarde laten we nog wat liggen tot na de werken.
Ondertussen heeft de teelaarde die weg mag ook al een nieuwe eigenaar gevonden.

De Wienerberger SAS Antraciet wordt reeds enkele maanden niet meer geproduceerd door het sluiten van de specifieke oven. Jammer, want hij had de ideale eigenschappen om visueel de robuustheid en massieve massa van het huis in zijn geheel te benadrukken en door het verlijmen ook elke steen, met zijn uitgesproken nuances, apart te benadrukken.

Het alternatief vonden we in de Zwart Super van De Saegher (ook gekend als de Wijngaard 9). Deze is iets anders van vorm, maar heeft ook een uitgesproken nuance, heeft ongeveer dezelfde zwartheid (misschien iets bruinachtiger waar de Wienerberger grijzer was – in het echt lijkt ie trouwens altijd een stuk zwarter dan op foto) en is beschikbaar als U-steen. Dat laatste zorgt ervoor dat we de stenen niet moeten verlijmen, maar dat ze gewoon gemetseld kunnen worden en toch het uitzicht van een verlijmde, zeer dunne voeg blijven behouden. Dat bespaart de meerkost van het lijmen, maar ook de meerkost van het voegen (wat bij normaal metselwerk wel gedaan zou worden).

Drie aannemers schreven we aan met de gegevens door de architect en stabiliteitsingenieur aangeleverd. Twee gekozen door de architect en eentje waar we via via al wel wat goeds over gehoord hadden.
Eén van de drie stak een groot stuk boven de raming (en de andere twee) uit, dus die viel sowieso al af. Van de overige twee ging de voorkeur uit naar de duurdere daar de architect er al goede ervaringen mee had, maar dan moest zijn prijs nog wel iets dichter kunnen aanleunen bij de goedkopere. Na heel wat over en weer gemail en gebel, bereikten we een overeenkomst waar alle partijen zich in kunnen vinden.

Alternatieven

Uiteindelijk ligt de prijs nog steeds iets boven de raming door een onderschatting van de prijs van de funderingsbalken. Hiervoor zijn we nog een alternatieve piste aan het bekijken die hopelijk even stabiel, maar net iets goedkoper wordt waardoor we binnen het voorziene ruwbouwbudget kunnen blijven.

Gevelsteen

De gevelsteen had wel wat voeten in de aarde om tot een beslissing te komen. Als dan uiteindelijk van de aannemers het bericht terugkomt dat de gekozen gevelsteen (Wienerberger Antraciet SAS – gelijmd) niet meer geproduceerd wordt, begint de zoektocht naar een nieuwe, soortgelijke steen… Dringend werkje voor na het eindejaarsverlof dus.